🌺 ਮੇਰਾ ਪਿੰਡ ਨਰੂੜ 🌺

🌺 ਮੇਰਾ ਪਿੰਡ ਨਰੂੜ 🌺

ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਮੇਰੇ ਪੂਜਨੀਕ ਦਾਦਾ ਜੀ,
(🌹ਸਰਦਾਰ ਨੁਕਰਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਜਸਵਾਲ, 🌹)
ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾਦਰ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਅਤੇ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। 🙏🌺🙏

🙏🌹 ਨਰੂੜ ਇੱਕ ਪਿੰਡ — ਜਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਛਾਂ 🌹🙏

ਜਿੱਥੇ ਧੰਨ-ਧੰਨ ਸ੍ਰੀ ਬਾਬਾ ਯੱਖ ਜੀ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ

ਇੱਕ ਮਾਣਮੱਤੇ ( ਪਿੰਡ – ਨਰੂੜ )ਦਾ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਕਾਵਿਤਾ 🙏

ਫਗਵਾੜੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ ਵੱਸਿਆ,
ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੈ ਬੜਾ ਪਿਆਰਾ,
ਨਾਮ ਹੈ ਜਿਸਦਾ “ਨਰੂੜ “
ਜਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਮਾਣ,ਅਤੇ ਜਸਵਾਲਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨ !
ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨਮੋਲ ਸਿਤਾਰਾ
“ ਪਿੰਡ ਨਰੂੜ “

ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਨਹੀਂ,
ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਹੈ,
ਹਰ ਕਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਸੀ ਹੋਈ,
ਸਾਡੇ ਵੀਰ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਅਮਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।

ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਦੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ,
ਜਸਵਾਨ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਅੰਬ ਤੋਂ,
ਇੱਕ ਰਾਜਪੂਤ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਇਆ ਸੀ,
ਨਰ ਚੰਦ ਨਾਮ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ,
ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਆਪਣੇ ਖੂਨ-ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ,
ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੀੰਚਿਆ ਸੀ।

ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ-ਕਰਦੇ,
ਇਸ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਨਾਤਾ ਜੁੜ ਗਿਆ,
ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪਰਵਾਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਸੀ।
ਅਜਨੋਹਾ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇੱਕ ਕਨਿਆ ਨਾਲ,
ਉਸਦਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।

ਪਿਆਰ ਨੇ ਦੋ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੀਤਾ,
ਫਿਰ ਵਿਆਹ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬੰਧਨ ਪਰਵਾਨ ਚਾੜਿਆ !
ਅਤੇ ਉਸੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ,
ਨਰੂੜ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ ਗਿਆ।

ਤਦ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤੱਕ,
ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਬਦਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ,
ਪਰ ਜਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਆਨ, ਬਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨ,
ਅੱਜ ਵੀ ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਪਲਦੀ ਰਹੀ।

ਇੱਥੋਂ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ,
ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ,
ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਪਾਵਨ ਬਾਣੀ ਵੀ,
ਰੋਜ਼ ਇੱਥੇ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਅੰਦਰ
ਸੱਚ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ ਭਾਵ ਦਾ ਰਾਹ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਪਿੰਡ ਨਰੂੜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ,
ਆਪਣੀ ਗੌਰਵ ਗਾਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇੱਥੋਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨੇ ਵੇਖੇ ਨੇ,
ਕਿੰਨੇ ਮੌਸਮ, ਕਿੰਨੇ ਦੌਰ ਦੇਖੇ ਹਨ ,
ਕਿੰਨੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਆਈਆਂ ਤੇ ਗਈਆਂ,
ਪਰ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ ਇਸਦਾ ਮਾਣ ਤੇ ਸੰਮਾਨ

ਇੱਥੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਵਨ ਛਾਂ ਹੈ,
ਇੱਥੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦਾ ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਹੈ,
ਧੰਨ-ਧੰਨ ਸ੍ਰੀ ਬਾਬਾ ਯੱਖ ਜੀ ਦਾ,
ਹਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ,
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸੀਸ ਝੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਬਜ਼ੁਰਗ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਵਾਨ,
ਹਰ ਕੋਈ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਹਰ ਸਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਾਵਨ ਯਾਦ ਵਿੱਚ,
ਪਾਠ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ,
ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਪਿੱਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵਿਰਾਜਮਾਨ ਹੈ,
ਜਿੱਥੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ ਸੀ।

ਸੰਗਤ ਜੁੜਦੀ ਹੈ, ਮੇਲਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ,
ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਦੌਰ ਵੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ,
ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ,
ਹਰ ਸੀਸ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਝੁਕਦਾ ਹੈ।

ਪਿੰਡ ਨਰੂੜ ਤੋਂ ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦੂਰ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ,
ਚਾਹੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਹਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਵੀ
ਆਪਣਾ ਪਿੰਡ ਵਸਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ,
ਉਸੇ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹਨ ਨਰੂੜ ਦੇ ਵਾਸੀ,
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ,
ਧੰਨ-ਧੰਨ ਸ੍ਰੀ ਬਾਬਾ ਯੱਖ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ,
ਹਰ ਸਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀ,
ਪਾਵਨ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਦਿਹਾੜਾ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਕਿਉਂਕਿ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣਾ,
ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਦਿਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ,
ਜਿਸ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਪੁਰਖੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ,
ਉਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਦੇ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ।

ਤੇ ਫਿਰ ਯਾਦ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਸਾਨੂੰ,
ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ,
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਅੱਜ ਵੀ,
ਪਿੰਡ ਨਰੂੜ ਦਾ ਉੱਚਾ ਹੈ ਸਨਮਾਨ।

ਧੰਨ-ਧੰਨ ਸ੍ਰੀ ਬਾਬਾ ਘਹਾ ਸਿੰਘ ਜੀ,
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਾਵਨ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ,
ਹਰ ਦਿਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਦਾਦੀ ਮਹਾਸਤੀ ਜੀ,
ਮਹਾਨ ਹਸਤੀ, ਮਹਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨੀ,
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਅੱਜ ਵੀ,
ਦਿਖਦੀ ਹੈ ਆਸਥਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ।

ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ,
ਕੋਈ ਮੰਗਲ ਕਾਰਜ ਸਜਾਉਣਾ ਹੋਵੇ,
ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜੋੜਨਾ ਹੋਵੇ,
ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਣਾ ਹੋਵੇ—
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਰ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ,
ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਫਿਰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਕਦਮ,
ਪਿਆਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨਵੇਂ ਜੋੜੇ ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀ,
ਨਵੀਂ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਧਰਦੇ ਹਨ,
ਵਿਆਹ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।

ਦਾਦੀ ਮਹਾਸਤੀ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ,
ਆਪਣਾ ਸੀਸ ਝੁਕਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਦਾਂਪਤ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ,
ਪਵਿੱਤਰ ਦੁਆਵਾਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹੀ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਨਰੂੜ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੈ,
ਇਹੀ ਇਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈ,
ਜਿੱਥੇ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ,
ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਸਨਮਾਨ ਹੈ।

ਪਿੰਡ ਦਾ ਉਹ ਬੱਸ ਅੱਡਾ,
ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗੀ ਰੌਣਕ ਲੱਗਦੀ ਹੈ,
ਅਤੇ ਉਸੇ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਦੇ ਨੇੜੇ
ਨਰੂੜ ਫਾਇੰਡ ਦਾ ਗੇਟ ਅਤੇ ਉਹ ਸਕੂਲ,
ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਖੇਡਦਾ ਬਚਪਨ,
ਪਿੰਡ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਲਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ,
ਪਿੰਡ ਦਾ ਹਰ ਦਿਲ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਲਕਾਰੀਆਂ,
ਬੜੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ,
ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ,
ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀਆਂ ਮਿਸਾਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ।

ਕੋਈ ਕਬੱਡੀ ਖੇਡਦਾ ਦਿਖਦਾ ਹੈ,
ਕੋਈ ਫੁੱਟਬਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਬੈਡਮਿੰਟਨ
ਕੋਈ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੌੜਾਂ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਕੋਈ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਦਾਅ-ਪੇਚ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਤੇ ਕੋਈ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬੈਠ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ,
ਜੀਵਨ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੱਕ,
ਵਿਰਸਾ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇੱਥੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਘਰ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੇ,
ਇੱਥੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣਦੇ ਹਨ,
ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਭ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਦੇ,
ਤੇ ਸੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ।

ਪਿੰਡ ਨਰੂੜ ਦੀ ਇਹੀ ਤਾਂ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਹੈ,
ਇਹੀ ਇਸਦੀ ਪਛਾਣ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ,
ਇੱਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ,
ਤੇ ਇੱਕ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸਭ ਦੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਨਰੂੜ-ਪਾਂਛਟਾ ਦੋ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ,
ਗਿਆਨ ਔਰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਵੀ ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਹੈ,
ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਤੇ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ,
ਗਿਆਨ ਦਾ ਸੂਰਜ ਰੋਜ਼ ਨਵਾਂ ਸਵੇਰਾ ਲੈ ਕੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।

ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਨ ਬੱਚੇ ਆਉਂਦੇ,
ਮੁੰਡੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ,
ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਪਨੇ ਲੈ ਕੇ,
ਬਣਾਉਣ ਆਪਣੀ ਦੁਨੀਆ ਨਿਆਰੀ।

ਇਹੀ ਬੱਚੇ ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਲਿਖਣਗੇ,
ਇਹੀ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨਾਮ ਵਧਾਉਣਗੇ,
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ।
ਪਿੰਡ ਨਰੂੜ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ,
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾਣਗੇ।

ਦੋਵਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਣਿਆ,
ਸਰਕਾਰੀ ਹਸਪਤਾਲ ਵੀ ਇੱਕ ਸਹਾਰਾ ਹੈ,
ਮੁਸ਼ਕਲ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਇਲਾਜ,
ਹਰ ਇਨਸਾਨ ਲਈ ਇੱਕ ਪਿਆਰਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ।

ਕਿਉਂਕਿ ਪਿੰਡ ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਜਿੱਥੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਖਿਆ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ,
ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਜੋਤ ਜਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਨਰੂੜ ਪਿੰਡ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ,
ਸਰ੍ਹੋਂ ਪੀਲੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ,
ਜਦੋਂ ਕਣਕ ਦੀਆਂ ਬੱਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾ ਕੇ,
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਲਹਨ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਨੇ,
ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ,
ਖੁਦ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਗੀਤ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ—

“ਇਹ ਪਿੰਡ ਨਰੂੜ ਹੈ, ਜਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਨਰੂੜ ਹੈ,
ਜਿਸਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਹੈ,
ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਨੂਰ ਵੀ ਹੈ।”

ਕਿਤੇ ਬਾਬਾ ਯੱਖ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ,
ਕਿਤੇ ਬਾਬਾ ਘਹਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਨਾਮ,
ਕਿਤੇ ਦਾਦੀ ਮਹਾਸਤੀ ਜੀ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ,
ਕਿਤੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦਾ ਪਾਵਨ ਧਾਮ ਹੈ ਇਹ ਪਿੰਡ!

ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਵੀ ਹੈ, ਸੰਸਕਾਰ ਵੀ ਨੇ,
ਇੱਥੇ ਸ਼ਰਧਾ ਵੀ ਹੈ, ਆਪਸੀ ਭਾਈਚਾਰਾ ਔਰ ਪਿਆਰ ਵੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਹੈ,
ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਹੈ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੀੰਚਿਆ,
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖੂਨ-ਪਸੀਨਾ ਦਿੱਤਾ,
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ,
ਇੱਕ ਸੋਹਣੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਦਿੱਤਾ—
ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਝੁਕਦਾ ਹੈ,
ਨਰੂੜ ਦਾ ਹਰ ਇੱਕ ਮੱਥਾ,
ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਹੀ,
ਅੱਜ ਵੀ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ ਇਹ ਰਾਹ।

ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ,
ਚਾਹੇ ਇੰਗਲੈਂਡ, ਅਮਰੀਕਾ ਜਾਂ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ,
ਚਾਹੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ,
ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਆਪਣਾ ਨਵਾਂ ਆਸ਼ਿਆਨਾ—
ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,
ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਉਤਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਉਹ ਪਗਡੰਡੀਆਂ, ਉਹ ਖੇਤ, ਉਹ ਸਕੂਲ,
ਉਹ ਜਾਮਣਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਉਹ ਅੰਬਾਂ ਦੇ ਬਾਗ,
ਉਹ ਅਮਰੂਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵੇਲੀਆਂ,
ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਹਵੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ,
ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਝਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਏ,
ਕਾਲਾ ਨਮਕ ਚੋਰੀ ਚੱਕ ਕਰਕੇ,
ਜਾਮਣਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਚਪਨ!

ਉਹ ਮੰਦਰ, ਉਹ ਗੁਰਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਚੌਂਕ,
ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਕੱਚੀਆਂ ਗਲੀਆਂ,
ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ…
ਸਭ ਕੁਝ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕਿਉਂਕਿ ਨਰੂੜ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਨਹੀਂ,
ਨਰੂੜ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਪਛਾਣ ਹੈ,
ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਅਮਾਨਤ,
ਸਾਡੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਹੈ।

ਇੱਥੋਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ,
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਜਨਮ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,
ਇਹ ਜਨਮ ਜਨਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੋਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ,
ਤੇ ਕਦੇ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਏ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਨਰੂੜ ਤੂੰ ਸਦਾ ਹੱਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਰਵੇਂ!!

ਤੇਰੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਹਰਿਆਲੀ ਰਹੇ,
ਤੇਰੇ ਵਿਹੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਰਹੇ,
ਤੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤਾਬਾਂ ਹੋਣ,
ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋਵੇ।

ਤੇਰੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਉੱਤੇ,
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਾਨ ਰਹੇ,
ਹਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ,
ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਰਹੇ।

ਬਾਬਾ ਯੱਖ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ,
ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ,
ਬਾਬਾ ਘਹਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ,
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਹੇ।
ਦਾਦੀ ਮਹਾਸਤੀ ਜੀ ਦੀ ਮਮਤਾ ਭਰੀ ਛਤਰਛਾਇਆ ਹੇਠ, ਹਰ ਘਰ ਸੁਖੀ ਤੇ ਆਬਾਦ ਰਹੇ।

ਜਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪਾਵਨ ਧਰਤੀ,
ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਆਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਰਹੇ,
ਨਰੂੜ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨਾਮ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ,
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਰਹੇ।

ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ—
“ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੋ?”

ਤਾਂ ਸੀਨਾ ਮਾਣ ਨਾਲ ਚੌੜਾ ਕਰਕੇ ਕਹਿਣਾ—

ਅਸੀਂ ਉਸ ਨਰੂੜ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹਾਂ,
ਜਿੱਥੇ ਇਤਿਹਾਸ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਜਿੱਥੇ ਸੰਤਾਂ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਦਿਲੋਂ ਨਿਭਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਜਿੱਥੇ ਬੱਚੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ,
ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਖਿਆ ਭਵਿੱਖ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ,
ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ,
ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਸ ਝੁਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।**

ਅਸੀਂ ਉਸ ਨਰੂੜ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹਾਂ—
ਜਿਸਦੀ ਮਿੱਟੀ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈ,
ਜਿਸਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਸਾਡਾ ਮਾਣ ਹੈ,
ਜਿਸਦੇ ਸੰਤ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਹਨ,
ਜਿਸਦੇ ਪੁਰਖੇ ਸਾਡੀ ਪਛਾਣ ਹਨ,
ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣਾ…

ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਭਾਗ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵਰਦਾਨ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ। 🙏❤️

ਜੈ ਨਰੂੜ !!!

ਜੈ ਜੈ ਮੇਰਾ ਜਸਵਾਲ ਵੰਸ਼!

ਧੰਨ-ਧੰਨ ਸ੍ਰੀ ਬਾਬਾ ਯੱਖ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ!
ਧੰਨ-ਧੰਨ ਸ੍ਰੀ ਬਾਬਾ ਘਹਾ ਸਿੰਘ ਜੀ!
ਧੰਨ-ਧੰਨ ਦਾਦੀ ਮਹਾਸਤੀ ਜੀ ਨੂੰ
ਕੋਟਿ-ਕੋਟਿ ਮੇਰਾ ਨਮਨ! 🙏🌹

👉 :- ਬਾਬਾ ਨੁਕਰਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਪੋਤਾ
ਅਤੇ ਸਰਦਾਰ ਚੰਨਣ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ,
ਮਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜਸਵਾਲ ,
ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਨਰੂੜ

👉👉🌹 ਮਨਜੀਤ ਜਸਵਾਲ 🙏🌹
ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਨਰੂੜ